Agios Sergios Famagusta Cyprus

Ayios Seryios Cyprus

Αρχικη

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΟΥ

Γενικη

Φωτο-Γκαλερυ

Σκοπος της Ιστοσελιδας

Χαιρετισμοι Φιλων Αγιου Σεργιου

Σαλαμινα

Ποιηματα

Αποστολος Βαρναβας

Εορτη Αγιων Σεργιου και Βακχου

Ηρωες και Αγνοουμενοι

Ασχολιες Αησεργητων πριν το 1974

Ασχολιες Αησεργητων μετα το 1974

Ιστοριες και Ευτραπελα

Θυμησες

Αγιος Σεργιος - με την Λουλλα Λορδου Ιωνιδου

Ποτέ δεν ειναι αργά να ζησεις το παρελθόν σου

Το Πασχα των Γεννών

Επικοινωνια

Προσωπικά Βιώματα

Ευχαριστιες

Ayios Seryios Salamis

 

Yiotis Lambrou

School Agios Segios

Γιώτης Λάμπρου

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΟΥ

Ήταν όμορφο χωριο. Ίσως το χρωστούσε σε ευλογία, ίσως σε κατι μαγικό όμως έλαμπε. Aνθιζε σε μια πρασινη πεδιάδα, έμοιαζε από μακριά να υψώνεται πάνω από αυτήν σαν προσευχή, σαν να είχε συνομιλία από καιρό με τον ουρανό και την θαλασσα της Σαλαμίνας. Είχε ομορφα σπίτια, άλλα κτισμένα από πλινθαρι και στεγασμενα με κόννο, μικρά και μεγάλα, άλλα απο τουβλο και στεγασμενα με μπετον, ολα ασπρογιασμενα με ξυλινα ξωπορτια και χρωματισμενα παράθυρα.

Οι κήποι τους ήταν στολισμένοι από λεμονοδεντρα, αγιόκλημα και γιασεμιά, πλινθοκτιστους φουρνους, τραπεζια με μπλε μουσιαμμά, και καρεκλες τόνενες λογιων-λογιων. Οι δρόμοι αλλού φάρδαιναν για να χωρούν τα καρα και τις καρέττες και τις πομπές των γιορτινών ημερών και αλλού στένευαν και φιδογύριζαν εμπρός από περιβάζια και ανθισμένα πεζούλια. Παντού υπήρχαν δέντρα. Στο χωριό υπήρχαν δύο καφενεδες αυτος του Ποτή του Τσιγγώ και αυτος του Γιωρκη του Παπά που ξανοίγονταν σε μια μεγάλη πλατεία.

Στο κέντρο της δέσποζε ένας εφαλμυρος λάκκος και το σινεμά του Πουγιουρου. Μακριά φαινόταν το απεραντο δάσος της Σαλαμίνας, πράσινο – δεν υπάρχει σήμερα τέτοιο χρώμα στον κόσμο ή δεν το βλέπουμε, μαντεύεται μόνο στα νέα βλαστάρια των γιγάντιων δέντρων – ζωντανό, έπαλλε. Ο ταξιδιώτης μπορούσε από μακριά να αισθανθεί τον ημερήσιο κύκλο της ανάσας του και αν έμενε λίγο μέσα σε αυτό, ένιωθε από τα ακροδάκτυλά του να αναβλύζει στο σώμα του ο σιγανός ψίθυρος του δάσους και ο φλοίσβος της θαλασσας που το βράδυ ξάνοιγε σε ένα πλατύ μουρμουρητό. Αυτό το λέγαμε «η μουσική των δέντρων και της θαλασσας».

Ονειρεύτηκα τους ανοιξιάτικους κάμπους γύρω από το χωριό, σπαρμένους με το χαλί της ζωής, τα χιλιάδες λουλούδια, τα μαγεμένα χρώματα, κόκκινες παπαρούνες που θρόιζαν, λύγιζαν, συνομιλούσαν ή ακολουθούσαν με τα κεφάλια τους σκεφτικά τον ήλιο. Ονειρεύτηκα τους ατέλειωτους, μακρύλιγνους δρόμους των μυρμηγκιών που τους διέκοπτε το τρεχαλητό από μιλιούνια ζωάκια και μικρες και μεγάλες σαύρες. Στον αέρα πετούσαν έντομα λογιών-λογιών, μέλισσες πολλές βούιζαν και ανάμεσά τους πηδούσαν ακρίδες. Ονειρευτηκα το απεραντο γαλαζιο της θαλασσας της Σαλαμινας. Τες χρυσες αμμουδιες της, την καμπανοπετρα, το αρχαιο θεατρο, τες αναθρικες και τα αρνακια, τα μανιταρια και τα καραολιά. Ονειρευτικα την ταβερνα του Πιλοττου, του Ζανεττου, του Πούσκα, του Βασιλη του Ράτσου και μεθυσα με το ουζο στην ταβερνα του Παντέλα.

Θυμάμαι τα πουλιά! Σπίνοι, μελισσοφάγοι, δρυοκολάπτες, τζικλες, κοράζινοι και τόσα άλλα, τόσα πολλά άλλα, δεν ξέρω τα ονόματα που σήμερα τους δίνουμε – τότε τα γνώριζα όλα – όμως θα μπορούσα να τα ιστορήσω ένα προς ένα. Κελαηδούσαν, τσίριζαν, λέγανε ιστορίες – ποιος ξέρει τι ιστορίες... Το Καλοκαίρι, στα χωράφια των νότιων λειβαδιών τα στάχυα γίνονταν πελώρια, κυμάτιζαν κάτω από τον ήλιο, έδιναν στη γη το πιο ευπρόσδεκτο χρυσό χρώμα. Ο θερισμός διαρκούσε ημέρες. Και ο σανός που αποθηκευοταν τη νυκτα στο «σσιελονάρι» για να ταιζει τα βοδια και τες μουλες κατα τη διαρκεια του χειμωνα, ηταν μια διαδικασια που μενει χαραγμενη στον σκληρο δισκο της μνημης και του ονειρου. Το Φθινόπωρο οι πρώτες ψιχάλες ήταν ευλογία για το χωριό.

Οι πορτοκαλιές, οι λεμονιες και οι μανταρινιές απο το περιβολι του Πλουτη και του Τρυφωνα του Χαρη μοσχοβολουσαν. Ποτέ το χώμα δεν είχε απομείνει καμένο από τις ζέστες όμως δεχόταν με χαρά το νερό. Διψούσε και πάντα ήθελε να γεννήσει νέα ζωή. Μετά τη βροχή η γη μοσχοβολούσε ώρες πολλές και τα σαλιγκάρια σκαρφάλωναν στα φύλλα να σεργιανίσουν. Η μυρωδιά μας μεθούσε, ήταν θεσπέσια και μας ήταν οικεία λες από πριν γεννηθούμε. Και το Χειμώνα η φύση ησυχασμένη διαλογιζόταν το θαύμα της. Έπλεκε σχέδια για το μέλλον ενόσω οι ατμοί και τα κρύσταλλα σιωπούσαν επάνω στα δέντρα και έσταζαν από τα ακρόκλαδα στο χώμα.

Τελικά ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις το παρελθόν σου.

Το Πασχα των Γεννών στον Αη Σέργη

 
 

Watch us on Youtube  Find us on Face book  Play Music

 

Copyright ©2014 Yiotis Lambrou - Web Design by Yiotis Lambrou. Photo partly elaboration: Yiotis Lambrou.

Top